Al geruime tijd spookte het door mijn hoofd, een deelname aan de Grand Raid Godefroid, een marathon met klinkende naam die voor de 12de maal georganiseerd werd in ons belgenlandje. Dat deze dit jaar zou doorgaan op 7 september, de dag na mijn verjaardag, maakte het nog specialer omdat het dan ook een mooi verjaardagscadeau naar mij zelf was.

Enkele weken geleden stond het dan vast, ik zou de 70 km marathon van de GRG rijden. En omdat alleen toch maar alleen is, polste ik eens in de club wie dit ook wel zag zitten. De nota dat ik tamelijk ambitieus was en voor een mooie uitslag zou rijden (boven de middenmoot zou mooi zijn) overtuigde Koen. Koen zou de GRG bekijken als een training voor Kasterlee en terwijl zou hij me tijdens de rit helpen om een mooi resultaat te halen.



Na ons vorige week te hebben ingeschreven was het zaterdag eindelijk het moment om met de voorbereidingen te beginnen. Na de middag had ik met Koen afgesproken om de fietsen al in de auto te laden om zo morgenvroeg toch nog 5 minuten langer te kunnen slapen. Het gegeven was dat de startnummers tot 7.30 konden afgehaald worden. Dwz 5.30 vertrekken, 4.30 opstaan, das echt in’t midden van de nacht. Voor Koen was het echter nog erger, hij organiseerde de zaterdag avond een DJ-contest, zelfs met het (on)geluk dat de laatste DJ cancelde, lag hij maar pas om 3.00 in zijn bed.

Voor dezelfde reden laadde ik ook de rest van mijnen rommel al in de auto. Voor de voorbereiding voor de rit zelf hadden we gelukkig ginder tijd genoeg, de eigenlijke start was om 8.45 gepland. Als al dat geloop gedaan was restte me enkel me nog de taak me zoveel mogelijk vol te proppen met spaghetti, te rusten en te hopen dat ik zo vroeg mogelijk in slaap tikte. Stillekes in mijn achterhoofd hoopte ik toch door (veel) meer slaap te hebben als Koen hem toch nekeer zeer te kunnen doen in een klimmeke.

Toen was het de moment voor de slechte moment van den dag , om 4.30 ging die weker af, ik besefte niet wat er gebeurde en zelf waar da ik was, tot dat het besef opdook dat het moment daar was, de GRG, 70 km Ardennen MTB genot. Zelf toen ik buiten keek was ik aangenaam verrast,droog, nikske regen, zelfs sterren te zien door een gat in de wolken,WHOOOHOOOO. De weerberichten voorspelde plaatselijke regen buien, da kan niet met een gat in de wolken dacht ik bij mijzelf.

Na de gebruikelijke ochtend pitstops ging ik Koen oppikken en zo vertrokken we naar Bouillon. Koen zag er uit als iemand die maar 1 uur geslapen had en dit bleek zo te zijn. Het kusseke dat ik had voorzien bleek toch van pas te komen tijdens zijn dutje, zo kon hij zijn slaap uren uiteindelijk nog verdubbelen ook al kon de zwaartekracht redelijk ambetant zijn tijdens het slapen :) .

Om 7.15 kwamen we toe te Bouillon en zagen we de eerste plakskes die de richting aanwezen naar de GRG. Het laatste wegske leidde ons nen heuvel op, op die top werd heel het gebeuren georganiseerd. We parkeerden ons op een grindparking 500 meter lager dan de top van de heuvel. Dit bleek later ne verstandige zet daar ik niet met een tractor rij :) .

Tot die conclusie kwamen we toen we na een stevige wandeling op het terrein aankwamen en de voorziene parkeerplaatsen zagen. Na onze startnummers en transponders te gaan ophalen deden we nog een grondige inspectie van de faciliteiten en gingen ons dan klaarmaken om zo 10 minuten voor start al ne post te pakken aan de startlijn.

Toen begon de miserie, op het moment dat de meeste deelnemers klaar stonden voor de start, het moment waar ik toch voor vreesde, de hemel sluizen gingen open, en dan wel vollebak. In ne minuut of 2-3 was iedereen zeiknat en de weide was geen “sappige” weide (t’was al in gene geweldige toestand) meer maar simpel weg ne modderpoel. Op die moment kon je op de gezichten aflezen wie de regen-kaart getrokken had en wie die de ”bwaaa, tzal wel droog blijven”-kaart getrokken had. Koen was dus nog aan’t lachen want die had zijn regenvestje aangetrokken en ik behoorde tot de andere partij, ik dacht dat mijn windstopperke genoeg zou zijn. Niets was minder waar, ik was volledig doorweekt en de start was nog niet gegeven. Heel raar vond ik dat er heel wat deelnemers geen vestje aanhadden maar enkel nen bodywarmer. Toen er een briesje opstak snapte ik het al veel beter, ik verkleumde van de kou door die koude natte smurrie dat aan mijn lijf plakte en die mannen niet.

De organisatoren hadden besloten om de start te met 5 minuten vervroegen , plots werd dan het startschot gegeven, alles ging desondanks het modderveld verbazend vlug, nikske op’t gemak opwarmen, direct knallen, het heeft toch 100 meter geduurd vooraleer iedereen onherkenbaar was door de modder . 300 bikers in ene keer vollebak richting 1 wegske. Voor dat ik het besefte reden we praktisch laatste.

Het voordeel van de start op nen heuvel kwam ook dadelijk ter onze attentie, we kregen een downhill geserveerd waarvan ze een dagelijkse kermisattractie kunnen maken, de koude was direct vergeten. Het was echt wel een gevaarlijke situatie maar zo plezant: dadelijk na de start met zoveel volk zo’n afdaling waar er passeer mogelijkheid is (en waar gebruik van gemaakt werd) en in ne modderpoel met gleuven en rotsen, opspattende modder langs alle kanten. Koen was niet op zijn gemak wetend dat de val van enkele weken terug nog in zijn hoofd spookt. Later blijkt dat we hier straks terug omhoog moeten, daar kon Koen dan wel om lachen en ik niet.

Tijdens het verloop van de tocht werd ons systematisch een reeks van lange klimmen en lange afdalingen voorgelegd, grotendeels waren ze niet al te technisch maar door aanhoudende regen waren de klimmen loodzwaar door de zuigende ondergrond en de afdalingen heel tricky door de (opspattende) modderbrij en gladde rotsen. Ook sommige klimmen waren op asfalt. Soms konden we enkel deelnemers passeren en vice versa, op een van zulke klimmen werden we (lees ik) op indrukwekende wijze gepasseerd door een een-benige deelnemer, RESPECT !!!

De eerste 10 kilometers werd desondanks alles goed verteerd, zeker door Koen want die reed nog altijd in ralenti. Koen vertelde dat hij ook geen last had van het slaapgebrek wat ik verbazend vind. Het was onze eerste deelname en het was echt een verzopen versie. Maar ik was toch wel vergeten dat de klimmen en afdalingen hier echt wel lang zijn en niet zoals ik enkel weken terug in Houfalize op de blosoparcours had ervaren. Koen had me nochtans gewaarschuwd.

De regen was nen dikke spelbreker, meestal bleef het lichtjes regen maar met momenten viel deze met bakken uit de lucht .Ook het steeds steviger wordend briesje was er teveel aan. Onze voeten begonnen aan te voelen als ijsblokken en in mijn geval dan ook mijn torso. Koen zijn boven lichaam werd gered door zijn regenvest. Het was blijkbaar eerste de eerste keer dat hij dit gebruikte bij zulke extreme omstandigheden en het is goedgekeurd en goedgevonden.

We zagen bij afdalingen geen steek. Koen had geen bril bij zich en omdat en wel iedere 5 seconden een modder kwab richting uw oog vloog was dit een must. Ik had mijn bril bij me maar na 5 seconden zag je ook niets meer door je bril, ofwel door de modder ofwel door stoom ontwikkeling. Dan toch maar zonder, uiteindelijk was afwisselend met linker en rechtoog gesloten rijden het meest optimale systeem qua zicht en modder afvoer. ’s Avonds werd me het resultaat van dit systeem trouwens gepresenteerd: 2 bloeddoorlopen pijnlijke ogen.

Miserie, alles was letterlijk en figuurlijk in het water aan het vallen.

Na 20 km kwamen we aan de splitsing 40-70, waar ook de bevoorrading was. Het was genoeg geweest,ik kwam hier voor de fun om eens lekker te biken in deze prachtige streek maar aan dit modderrijden in de gietende regen beleefde ik als ijslolly geen plezier meer. Met pijn in het hart besloot ik tegen Koen te gaan zeggen dan ik het 40 km parcours zou volgen. Koen was onmiddellijk van principe “samen uit samen thuis”, en heeft ook mee de 40 km beginnen volgen, wat ik wreed apprecieerde.

Als compensering hield ik onvrijwillig de amusementswaarde hoog: tijdens een afdaling reed ik door ne grote plas en tot groot jolijt van Koen was die plas dieper als ik dacht en voor dat ik het wist lag ik met mijn laatste droge plekske tussen mijn billen in het midden van die plas. Ook natuurlijk de mooie natuur in combinatie met de magische mist verzorgde het spektakel als we door de bossen verder bikten. Ook een everzwijn spotting kan je enkel tijdens zo’n tocht meemaken.

Normaal waren er tijdens de rit 2 gechronometreerde klimmen, dit was de ideale gelegenheid voor Koen om nekeer vollen bak te gaan, door het volgen van de 40 km hebben we 1 van deze klimmen gemist en ik begon te vrezen dat we de 2de ook zouden gemist hebben, maar tijdens het kruisen van een beek (meer als half wiel diep) hing er een pamflet langs de zijkant met de aankondiging van een gechronometreerde klim binnen 100 m. Het ging om een continue klim van 5 kilometer met 250 hoogte meters met extra smurrie suckmudd als surpluske, de uitslag moet ik jullie nog schuldig blijven maar het feit dat Koen al volledig afgekoeld was als ik eraan kwam kan een indicatie zijn  . Ook het feit dat Koen sommige 40 km deelnemers, die ons (lees mij) al aan het inhalen waren, zonder probleem kon bijbenen en zelfs afschudden op de klimmen wil iets zeggen.

Na nog tal van klimmen en afdalingen bereikten we met 52 km op de teller de aankomst. Dit met een gemiddelde van 14.1 in een totale tijd van 3uur 40 minuten. Volgens iemand op internet die dezelfde shortcut gepakt heeft hadden we toch 1050 hoogtemeters. Desalniettemin was ik teleurgesteld in mezelf dat ik niet gedaan had waar ik voor gekomen was maar langs de andere kant was ik kompleet verzuurd en had ik rug pijn, dus was de 52km meer als genoeg.

Eenmaal we terug aan de aankomst waren bleek dat we duidelijk niet de enige waren die de tocht vroegtijdig hadden stopgezet. Er was meer volk op straat en op de weide als bij de start. Ook het materiaal heeft afgezien, overal hoorde je mensen die aan het remmen waren op hun pistons, massa’s remplakketjes moeten daar versleten geweest zijn.

Na ons aan de auto “verfrist” en omgekleed te hebben, gingen we de transponders terugbrengen om zo ons 5 euro waarborg terug te bemachtigen. Dan was echt het gedaan, ironisch genoeg begon het regenen te verminderen en als we terug huiswaarts reden waren er enkele zonstralen te bewonderen.

Na eerst naar Koen’s ouders in renovatie zijnde huis te gaan uit checken, dit niet ver van Bouillon, en te constateren dat de frituur, waar we dachten te eten, net zijn laatste friet had verkocht smeten we de Zafira mobiel in warpdrive reden we richting Kortenberg.

Bouillon, I’LL BE BACK

Dirk